Απέδειξαν ότι εξακολουθούν να διαθέτουν δυναμική οι ελληνικές ιπποδρομίες, αλλά παρά ταύτα, όσο τα πράγματα παραμένουν στάσιμα, απειλούνται ακόμα και με την κατάρρευσή τους!

• Παρότι υφίστανται εδώ και πολλά χρόνια τα πάνδεινα, εν τούτοις οι ελληνικές ιπποδρομίες εξακολουθούν να διατηρούν ένα μέρος της γνωστής από το παρελθόν (απίστευτα μεγάλης τότε) δυναμικής τους. Αυτό απέδειξε για μια ακόμα φορά η συγκέντρωση της περασμένης Δευτέρας. Ένα πρόγραμμα έξι μόνο ιπποδρομιών, που όμως ήταν πράγματι όλες αμφίρροπες και πολύ ενδιαφέρουσες, με το επιπρόσθετο ουσιαστικό δέλεαρ των δύο Τζακ Ποτ που είχαν προηγηθεί, είναι φανερό ότι προσείλκυσε –πέραν των μόνιμων περιορισμένων– πολλούς ακόμα παλαιότερους ή και νεώτερους φιλίππους και έτσι είδαμε αυτόν τον εξαιρετικά μεγάλο –για τα δεδομένα και τις συνθήκες της εποχής– τζίρο που έγινε στο Σκορ 6!

• Τίποτα όμως δεν αλλάζει, όσον αφορά τον ορατό και όλο και αυξανόμενο κίνδυνο να παύσει κάποια στιγμή να λειτουργεί ο ελληνικός ιππόδρομος. Τόσες και τόσες φορές έχουμε αναφέρει ότι, χωρίς όραμα για την ανάκαμψη και ανάπτυξή του από αυτούς που τον διαχειρίζονται, πολύ δύσκολα από μόνος του μπορεί να ξαναβρεί –σε μόνιμη όμως βάση– την ζωντάνια και την “κρυμμένη” δυναμική του. Και με τις πρακτικές που ακολουθεί η ανάδοχος εταιρεία, την δε Πολιτεία παράλληλα επί δύο σχεδόν χρόνια να μην έχει ακόμα αποφασίσει (ελπίζουμε όμως κάποια στιγμή, ει δυνατόν το ταχύτερο, να συμβεί) να δώσει λύση στα προβλήματα που τον κατατρέχουν, είναι εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να αποφευχθεί η κατάρρευσή του! Γιατί πέραν όλων αυτών συνεχίζεται δυστυχώς η έλλειψη συνεννόησης των ανθρώπων του χώρου! Αν αντίθετα είχαν παραμερίσει τις πολύ μεγαλύτερες από κάθε άλλη φορά διαφορές τους, όπως αυτές πλέον έχουν διαμορφωθεί, ώστε να δημιουργηθεί μια συμπαγής ενότητα και με στοχευμένες-σωστές κινήσεις (έχουν άλλωστε τόσα πολλά επιχειρήματα να προβάλλουν) να διεκδικήσουν το δίκιο τους, υπερασπιζόμενοι τον ύψιστο στόχο της σωτηρίας του ελληνικού ιπποδρόμου, τότε το πιθανότερο είναι ότι τα πράγματα θα ήταν αυτή την στιγμή διαφορετικά!

• Αυτή η εσωτερική αντιπαράθεση δυστυχώς συνεχίζεται. Επρόκειτο τις προηγούμενες ημέρες οι εκπρόσωποι των δύο Ενώσεων των προπονητών να συζητήσουν, σε μια προσπάθεια να βρουν λύση στις διαφορές τους, αλλά η συνάντηση αυτή δεν έγινε. Παρέστη εκπρόσωπος μόνο της ΕΠΔΙ, όχι όμως και της ΕΝΕΠΔΙ (ακούστηκε ότι οι δικοί της εκπρόσωποι αδυνατούσαν λόγω προβλημάτων τους να παραστούν), η οποία ηγήθηκε της γνωστής πριν κάποιο καιρό ειρηνικής διαμαρτυρίας. Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε πάλι στα γεγονότα του Δεκέμβρη του ’18, που επέφεραν πρόσθετα και πολύ μεγαλύτερα (απ’ όσα ήδη υπήρχαν) προβλήματα. Αντίθετα, πρόθεσή μας είναι να μην ξύνουμε ανοιχτές απ’ ό,τι φαίνεται ακόμα πληγές, αλλά αυτές να επουλωθούν. Γι’ αυτό θα ξαναπούμε και στις δυο πλευρές να ξεχάσουν το τί τότε συνέβη, να ξεκολλήσουν από τα όσα εκατέρωθεν λέχθηκαν και διαμείφθηκαν και να δείξουν επιτέλους διάθεση αυτογνωσίας και ειλικρινούς αυτοκριτικής, για να συμφωνήσουν στα πολύ περισσότερα και δίκαια αιτήματά τους, που αφορούν φυσικά στην βιωσιμότητα του χώρου και γενικότερα της ελληνικής ιπποδρομιακής δραστηριότητας.

• Το ζήτημα πλέον του Μαρκόπουλου Παρκ είναι σίγουρα πολύπλοκο ως προς την λύση του. Το γιατί το έχουμε ήδη αναλύσει. Άλλωστε και έγκριτοι έξω από τον δικό μας χώρο δημοσιογράφοι το έχουν ξεκάθαρα περιγράψει, αναφέροντας ότι οι διαφορές Κυβέρνησης και της αναδόχου εταιρείας του Οπάπ δεν είναι μόνο το θέμα των ελληνικών ιπποδρομιών, αλλά εστιάζονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε άλλα οικονομικά και φορολογικά θέματα.

• Εμείς όλοι της ιπποδρομιακής κοινότητας οφείλουμε να ζητούμε συνεχώς –προβάλοντας τα επιχειρήματά μας– να δοθεί λύση από την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Δεν πιστεύουμε, ούτε διανοούμαστε καν, ότι μπορεί να θέλει την παύση του ελληνικού ιπποδρόμου, γνωρίζοντας άλλωστε ότι η σημερινή του κατάντια εν πολλοίς εδράζεται στον πρόχειρο και ανεύθυνο θα λέγαμε τρόπο, με τον οποίο συντάχθηκαν οι όροι της απαράδεκτης Σύμβασης Παραχώρησης, που καθόλου δεν προέβλεπαν την ύψιστη προτεραιότητα που θα έπρεπε να έχει, όσον αφορά όχι μόνο την συνέχεια, αλλά και χρόνο με τον χρόνο ανάπτυξη του ελληνικού ιπποδρόμου. Αλλά όσο αυτή η λύση καθυστερεί να δοθεί, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος να καταρρεύσουμε εκ των έσω!! Η ανθρώπινη υπομονή, όσο και αν είναι αφιερωμένος ψυχή και σώματι κανείς στο επάγγελμά του, έχει τα δικά της όρια. Ο οποιοσδήποτε, αν ρίξει μια ματιά στον χώρο και ξέρει φυσικά τί συνέβαινε στο παρελθόν, πολύ εύκολα θα διαπιστώσει ότι πολλοί ήδη έχουν εγκαταλείψει και άλλοι προτίθενται ενδεχομένως να το κάνουν, πέραν βεβαίως των όποιων έχουν θυσιάσει ίσως και την αξιοπρέπειά τους, για να διατηρούν τα οφέλη από εκείνους που τους επιδοτούν, υποστηρίζοντας τα όσα αυτοί επιδιώκουν!

• Θα ξαναπούμε λοιπόν, κλείνοντας το σημερινό αυτό σχόλιό μας, ότι η επόμενη κίνηση ειρηνικής διαμαρτυρίας, όποτε γίνει, θα πρέπει να είναι μόνο μία! Και θα πρέπει να δώσουν το παρόν σ’ αυτήν όχι μόνο όλοι οι άνθρωποι του χώρου (ιδιοκτήτες, ιπποπαραγωγοί, προπονητές, αναβάτες, ιπποκόμοι, επαγγελματίες του Τύπου και οι εργαζόμενοι), αλλά και να φροντίσουμε με την δική μας στάση να παραστούν ει δυνατόν και όλοι ανεξαιρέτως οι φίλιπποι, που αγαπούν και έχουν σαν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους τον ελληνικό ιππόδρομο!