• Η μεθαυριανή συγκέντρωση, με τις πέντε μόνο ελληνικές κούρσες που περιέχει, παραπέμπει χωρίς υπερβολή σε εποχές προ 60ετίας!! Τότε διεξάγονταν ελάχιστες μόνο ιπποδρομίες μία φορά την εβδομάδα, με συμμετοχή μάλιστα για αρκετά χρόνια τεσσάρων ή πέντε το πολύ αλόγων. Η τεράστια όμως διαφορά με την σημερινή κατάσταση, που καρκινοβατεί ειδικότερα τον τελευταίο ένα και πλέον χρόνο, είναι πως η κεφαλή τότε του Φαληρικού ιπποδρόμου ήταν ο αείμνηστος Ουίλλιαμ Ρηζ, που –πέρα και πάνω από τα επιχειρηματικά του συμφέροντα– είχε το μεγάλο όραμα της ανάπτυξής του! Και στα πλαίσια αυτής, με το ζωϊκό δυναμικό να είναι κυριολεκτικά ελάχιστο, διεξήγαγε και κούρσες με αραβικούς δρόμωες, προσελκύοντας ομογενείς Έλληνες ιδιοκτήτες από τις αφρικανικές χώρες! Χρειάσθηκε δε να περάσουν σχεδόν 15 χρόνια, από τότε που μετά τους πολέμους ο ίδιος επαναλειτούργησε τον ελληνικό ιππόδρομο, για να φθάσουμε στο σημείο να έχουμε μία ανά εβδομάδα απόλυτα πλέον επαρκή σε αναμετρήσεις και σε συμμετοχές συγκέντρωση!
• Επακολούθησε δε η περίοδος του Ασλανίδη, που σαν παντοκράτορας σε ζητήματα αθλητισμού και ιπποδρομιών, προέβη σε σειρά πραγματικά ευεργετικών για τον ελληνικό ιππόδρομο ενεργειών. Όχι μόνο φέρνοντας από το εξωτερικό 250 σχεδόν άλογα, που δια κλήρου δώρισε σε ενδιαφερόμενους ιδιοκτήτες, αλλά και προσελκύοντας (προφανώς με υποσχέσεις και ανταλλάγματα σε άλλους τομείς επιχειρηματικής δραστηριότητας) εξαιρετικά μεγάλα νέα ονόματα στον χώρο της ιδιοκτησίας, που δημιουργούσαν ισχυρότατους και κάθε χρόνο ανανεούμενους σε δυναμικό σταύλους. Επιπλέον δε, κάτι που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, θέσπισε εντυπωσιακά αυστηρούς αλλά και δίκαιους (ειδικότερα στον τομέα του ελέγχου) κανόνες λειτουργίας των ιπποδρομιών! Έτσι έφθασε στην δεκαετία του ’80 ο ελληνικός ιππόδρομος να έχει απογειωθεί! Και τότε, σχεδόν όλοι λίγο – πολύ οι πολιτικοί, που στην πλειοψηφία τους ζητούσαν σε δύσκολες περιόδους ακόμα και να κλείσει, γίνονταν ξαφνικά οπαδοί του και τον επισκέπτονταν συχνά στις αρκετές στην διάρκεια της χρονιάς φιέστες – συγκεντρώσεις!
• Γυρίζουμε στο σήμερα, που η τύχη του χώρου μας είναι στα χέρια αφενός της Κυβέρνησης, αφετέρου δε της αναδόχου εταιρείας του Οπάπ/Ιπποδρομίες Α.Ε., η οποία λειτουργεί με εντελώς διαφορετικά κριτήρια απ’ ό,τι οι προαναφερθέντες στο παρελθόν. Από τότε που ακυρώθηκε σαν αντισυνταγματικός και μη συμβατός με το δημόσιο συμφέρον ο γνωστός νόμος των Τσακαλώτου – Βασιλειάδη, προέβη στην γνωστή σφαγιαστική μείωση των επάθλων, περιορίζοντάς τα στα ελάχιστα επίπεδα, που μέσω της Σύμβασης Παραχώρησης την δεσμεύει. Έκτοτε πέρασε ενάμισης χρόνος, με αυξανόμενη την απογοήτευση ιδιοκτητών και επαγγελματιών, ενώ ταυτόχρονα μπαίνουν πλέον στον ιππόδρομο λιγότερα άλογα απ’ όσα κατ’ ανάγκην φεύγουν! Θα φθάναμε λοιπόν, υπ’ αυτές τις συνθήκες, στο σημείο να έχουμε και τόσο αδύναμες συγκεντρώσεις σαν αυτήν της Δευτέρας. Η επόμενη πιθανόν να είναι καλύτερη, αλλά αυτό δεν λέει κάτι, αφού κάποια από τις μεθεπόμενες θα είναι περίπου ίδια ή και χειρότερη. Το ζήτημα είναι αν, πότε και με ποιό τρόπο θα αντιστραφεί η τόσο αρνητική πλέον ιπποδρομιακή κατάσταση!
• Πριν λίγο καιρό, για πρώτη φορά επίσημα τουλάχιστον, η Ένωση Ιδιοκτητών αναφέρθηκε στον εμπαιγμό που υπέστησαν τα μέλη της. Είχαν προβεί σε σημαντικές επενδύσεις αγοράς αλόγων από το εξωτερικό, αλλά είδαν στην συνέχεια την Οπάπ/Ιπποδρομίες Α.Ε. να αθετεί όλες τις υποσχέσεις που τους είχε δώσει. Ακολούθησε δε η ειρηνική διαδήλωση για την σωτηρία του ιπποδρόμου της ΕΝΕΠΔΙ, που σίγουρα θα επαναληφθεί (αναβλήθηκε, άλλωστε, λόγω καιρικών συνθηκών μια δεύτερη που είχε προγραμματισθεί). Αντίστοιχο εμπαιγμό, σε διαφορετικό βέβαια επίπεδο, προσωπικά εμείς είχαμε υποστεί στα τέλη του 2016. Και τότε μας είχαν δοθεί υποσχέσεις για ενέργειες προς όφελος της ελληνικής ιπποδρομιακής δραστηριότητας, που επίσης αθετήθηκαν. Δεν είχαμε αναφερθεί ποτέ σ’ αυτόν, ούτε θα το κάνουμε σήμερα τουλάχιστον. Ευχόμαστε δε από βάθους καρδιάς (όπως φανταζόμαστε ο καθένας που έχει κάνει σαν μεγάλο μέρος της ζωής του τις ελληνικές ιπποδρομίες) να δοθεί κάποια στιγμή, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, λύση στο τεράστιο πρόβλημα της σωτηρίας και ζωής του ελληνικού ιπποδρόμου.
• Θα πούμε όμως, απευθυνόμενοι σε όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της ιπποδρομιακής κοινότητας, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη για το τί λάθη ή παραλείψεις μπορεί να έχει κάνει ο καθένας και να φροντίσει φυσικά από τούδε να τα διορθώσει στο μέλλον. Η αυτοκριτική παντού και πάντοτε είναι απαραίτητη. Πολλές φορές δε απαιτεί να παραμερίσει κανείς τα προσωπικά του συμφέροντα, που πράγματι μπορεί, όπως αρκετοί στον χώρο μας λένε, να “πατρωνάρονται” από άλλες κατευθύνσεις. Το λέμε αυτό με την ευχή και ελπίδα ότι πράγματι θα υπάρξει η απόλυτη ενότητα που τώρα λείπει, ώστε η επόμενη εκδήλωση ειρηνικής διαμαρτυρίας να συγκεντρώσει ει δυνατόν όλους ανεξαιρέτως τους ιδιοκτήτες, επαγγελματίες, αλλά και τους φιλίππους, που αγαπούν και θέλουν στην ζωή τους τον ελληνικό ιππόδρομο και να έχει πολύ μεγαλύτερη απήχηση από εκείνην της πρώτης.
• Είναι ανάγκη να δοθεί το μεγαλύτερο δυνατό μήνυμα, γιατί η λύση στο πρόβλημα της σωτηρίας του χώρου μας φαίνεται ότι είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Αν ήταν εύκολη θα είχε ήδη βρεθεί, με τις ίσως και αρκετές φανταζόμαστε διαπραγματεύσεις, που έχουν γίνει μεταξύ Κυβέρνησης και Οπάπ.
• Η Σύμβαση Παραχώρησης ήταν εξαρχής ένα τεράστιο λάθος. Ας μην ψάξουμε για το ποιοί ή και πόσοι φορείς ευθύνονται. Πρέπει να αντικατασταθεί από μία άλλη, που θα κατοχυρώνει στο απόλυτο όχι μόνο την επαπειλούμενη πλέον επιβίωση της ελληνικής ιπποδρομιακής δραστηριότητας, αλλά και την σταδιακή χρόνο με χρόνο ανάκαμψή της. Όσο ο Οπάπ τηρεί τις ελάχιστες έστω δεσμεύσεις που του υποβάλει η Σύμβαση Παραχώρησης, εικάζουμε ότι κανένας δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να παραιτηθεί της αναδοχής του, έστω και αν η Κυβέρνηση προτίθεται να του καταβάλει όσα είχε προσφέρει γι’ αυτήν. Αλλά και αν υποτεθεί ότι είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να συμβεί, τότε προφανώς θα πρέπει για κάποιο μεγάλο διάστημα να αναλάβει το ίδιο το Κράτος την πλήρη εποπτεία οργάνωσης και λειτουργίας του ιπποδρόμου, κάτι που ποτέ δεν το ήθελε και γι’ αυτό άλλωστε με τόση προχειρότητα και αφέλεια προχώρησε από διάφορες προηγούμενες Κυβερνήσεις όλο το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης.
• Ξαναλέμε λοιπόν ότι πρέπει να προτάξουμε όλοι ανεξαιρέτως το κοινό καλό όφελος του χώρου μας και –έστω συμβατικά, αν δεν μπορεί να γίνει αυτή την στιγμή να γίνει με απόλυτη συναίνεση– να παρουσιάζουμε μια συμπαγή ενότητα στον στόχο τουλάχιστον της ζωής και προόδου του ελληνικού ιπποδρόμου. Αν υποτεθεί ότι στην επόμενη ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας βρεθούμε δύο χιλιάδες άτομα, ας σκεφτεί ο καθένας πόσο πιο εκκωφαντικό θα είναι το μήνυμα που θα στείλουμε στην Κυβέρνηση, ότι όσο δύσκολο και αν είναι το πρόβλημα, πρέπει επιτέλους να δώσει γρήγορα λύση, όποια η ίδια θεωρεί, ακόμα και αν υποτεθεί ότι αποφασίσει να ικανοποιήσει περαιτέρω απαιτήσεις της αναδόχου εταιρείας, με την παράλληλη όμως υποχρέωσή της να αναλάβει και δεσμεύσεις μιας νέας σωστά δομημένης Σύμβασης, που επαναλαμβάνουμε ότι θα κατοχυρώνει στο ακέραιο τον ελληνικό ιππόδρομο.



Λουκέτο στον Ελληνικό Ιππόδρομο; Αξιότιμε κε Μητσοτάκη ήρθε η ώρα να αναλάβετε τις ευθύνες σας!!